Essay .1

Na het opnieuw doorneuzen van m'n blogs is één onderwerp me toch wel het meest bijgebleven. Die van les 1.2. Hier vertel ik over de invloeden en verwachtingen van het weer. Over hoe graag we sneeuw willen, of over hoe graag we die zon willen voelen, maar hoesnel we het ook weer vergeten zijn.

Ik denk dat het stiekem ergens met ons instinct te maken heeft .. dat het weer zo vanzelf sprekend is dat, tenzij het heel extreem is we het weer direct vergeten, juist omdat het vergeten mag worden.

Een tsunami, een mooi voorbeeld van extreem weer. Met een tragische afloop. De momenten dat moeder Natuur eventjes moet laten zien dat wij mensen nog steeds niet overal invloed op hebben...

Maar wat dan hierop wel weer heel erg tegenstrijdig is, is dat we hier in Nederland toch extreem veel over het weer praten. Alsof het iets is waar we veel waarde aan hechten, of dit nou in een positieve of negatieve manier is. Waarschijnlijk is dat omdat we hier in Nederland er geen slag naar kunnen slaan over hoe het weer zou zijn. Het is extreem veranderlijk ... Misschien juist omdat het zo onvoorspelbaar is praten we er juist over?